آسمان خراش کرایسلر نماد آرت دکو

چرا ساختمان کرایسلر نماد آرت دکو است

ساختمان کرایسلر در منهتن میانی، اگرچه تنها 11 ماه عنوان بلندترین ساختمان جهان را داشت، همچنان یکی از شناخته‌ شده‌ ترین آسمان‌ خراش‌ های دنیا و نماد درخشان دوره آرت دکو است که صدمین سالگرد آن در 28 آوریل جشن گرفته می‌شود.

در دهه‌های 1920 و 1930، ساختمان‌ هایی مانند برج تریبون شیکاگو و هتل والدورف آستوریا نیویورک با ترکیب موادی چون فولاد، شیشه، تراکوتا، سنگ و مرمر ساخته شدند. این سبک مدرن جدید، طرح‌های عمودی را که نگاه را به سمت بالا می‌کشاند، شیشه و فلزکاری تزئینی با نقش‌ های هندسی و گل‌دار، سطوح براق لاکی و تزئینات مجسمه‌ وار منحصر به‌ فرد را ستایش می‌کرد؛ حرکتی به سوی اصالت به جای عقبگرد به گذشته.

آنتونی رابینز، یکی از بنیان‌گذاران انجمن آرت دکو نیویورک، می‌گوید: «تا دهه 1920، معماران آمریکایی اغلب با نگاهی به سبک‌ های اروپایی طراحی می‌کردند.» او توضیح می‌دهد که سبک‌ های معماری در آمریکا معمولاً از احیای سبک‌ های یونانی، رومی و رنسانس ایتالیایی پیروی می‌کردند که در غرب محبوب بودند.

آرت دکو تا دهه‌ ها نامی نداشت. در سال 1966، با تجدید علاقه به این دوره، گروهی از موزه داران این سبک را به نام نمایشگاه بین‌المللی هنرهای تزئینی و صنعتی مدرن (که در 28 آوریل 1925 در پاریس برگزار شد و 16 میلیون بازدیدکننده را در هفت ماه جذب کرد) نام‌ گذاری کردند. این نمایشگاه دوره جدیدی از معماری، طراحی و هنرهای تزئینی را شکل داد که بر بسیاری از نقاط جهان تأثیر گذاشت.

ساختمان کرایسلر با 1046 فوت ارتفاع، که در مه 1930 تکمیل شد، اوج دوره آرت دکو و رونق آسمان‌ خراش‌ هایی بود که به‌سرعت آسمان نیویورک را دگرگون کردند. این ساختمان برج ایفل را به‌عنوان بلندترین سازه جهان کنار زد.

رابینز می‌گوید: «ساختمان کرایسلر و امپایر استیت اوج مسابقه بزرگ آسمان‌ خراش‌ها بودند. آنها آخرین ساختمان‌ هایی نبودند که پیش از رکود اقتصادی افتتاح شدند، اما دو سازه‌ای بودند که عنوان بلندترین ساختمان جهان را کسب کردند.»

بلندتر و بلندتر

این ساختمان توسط ویلیام ون آلن برای والتر پی. کرایسلر، غول خودروسازی، طراحی شد که پروژه را از ویلیام اچ. رینولدز، توسعه‌ دهنده و سیاستمدار، تحویل گرفت. این برج با اسکلت فولادی و آجرهای سفید و خاکستری، با سه ستون عمودی پنجره در هر طرف و ردیف‌ های افقی که مانند شکاف در هر طبقه به نظر می‌رسند، به سمت آسمان صعود می‌کند. در اوج خود، با مجموعه‌ ای از انفجارهای خورشیدی منحنی به پایان می‌رسد و به مناره‌ای 185 فوتی درخشان منتهی می‌شود که به‌صورت مخفیانه از داخل مونتاژ و نصب شد تا وعده تبدیل شدن به بلندترین ساختمان جهان را محقق کند.

در طول ساخت، برتری کرایسلر به دلیل ساختمانی که همزمان در خیابان وال 40 در حال برپایی بود، در خطر بود. نیویورک تایمز در اکتبر 1929 گزارش داد که پل استارت، توسعه‌ دهنده ساختمان downtown، رقابت برای برتری در ارتفاع را رد کرد، اما طرح‌ها برای افزودن طبقات بیشتر تغییر کرده بود. رابینز می‌گوید رسانه‌ها این رقابت را یک سال دنبال کردند تا اینکه ون آلن با مونتاژ مخفیانه مناره از پنج بخش در طبقه 65 و نصب سریع آن در 90 دقیقه، این رقابت را پایان داد تا رقبا تا تکمیل آن از ارتفاع نهایی بی‌خبر بمانند.

با نزدیک شدن تکمیل امپایر استیت و طرح هایی برای آسمان خراش های عظیم دیگر که هرگز ساخته نشدند مانند برج نویز با ارتفاع 1600 فوت و عرض چهار بلوک که امروز در آسمان نیویورک تنها از وان ورلد ترید سنتر کوتاهتر میبود ساختمان کرایسلر نماد آسمانی در حال تحول نیویورک بود.

اچ آی براک روزنامه نگار نیویورک تایمز در سال 1930 نوشت پیش بینی آسمان فوریه سال آینده کار دشواری است اما قطعا متفاوت خواهد بود آسمان جولای هم چهره ای تازه خواهد داشت.

جزئیات خیره کننده

جذابیت ساختمان کرایسلر به نوآوری های دوره آرت دکو در استفاده از بافت ها رنگ ها و مواد باز میگردد به ویژه فولاد نیروستا نوعی فولاد ضد زنگ آلمانی که درخششی خاص دارد.

رابینز میگوید درخشش نقره ای نیروستا در بالای ساختمان چشم گیر است وقتی آفتاب به آن میتابد منظره ای نفس گیر خلق میکند.

قانون منطقه بندی 1916 نیویورک اولین قانون منطقه بندی سراسری در آمریکا نیز به زیبایی این ساختمان کمک کرد این قانون ایجاب میکرد که ساختمان های بلند با افزایش ارتفاع باریک شوند تا نور خورشید را مسدود نکنند ویلیام ون آلن با طراحی پنج عقب نشینی پله مانند هر طبقه را با تزئیناتی مانند سر عقاب های فولادی مجسمه های آناناس و کپی هایی از درپوش های رادیاتور کرایسلر 1929 که به نوآوری و مالک اصلی ساختمان اشاره دارند متمایز کرد.

رابینز توضیح میدهد در آسمان خراش های آرت دکو تزئینات اغلب هویت سازنده را نشان میدهند و خود ساختمان را در طراحی جای میدهند.

این نقش مایه ها در داخل ساختمان ادامه مییابد ورودی های عمودی با گرانیت سیاه صیقلی و پانل های شیشه ای به لابی با مرمر قرمز و تراورتن زرد منتهی میشوند نقاشی دیواری عظیم ادوارد ترامبول در سقف با عنوان حمل و نقل و کوشش انسانی به نبوغ و فناوری سازنده ساختمان ادای احترام میکند و تصویری از خود آسمان خراش را نیز شامل میشود.

تغییر دیدگاه ها

با وجود شهرت امروزی ساختمان کرایسلر در زمان تکمیل با نقدهای متفاوتی مواجه شد برخی منتقدان مناره لحظه آخری را نمایشی دانستند لویس مامفورد منتقد برجسته در سال 1931 نوشت نقد این ساختمان بدون مه و فاصله دشوار است تزئینات نما پر از اشتباهات پریشان است.

در دهه 1930 سبک بین المللی با فرم های بتنی ساده و بدون تزئین که در تضاد با آرت دکو بود محبوب شد اما احیای آرت دکو در دهه 1960 نامگذاری رسمی آن و ثبت کرایسلر به عنوان اثر ملی و شهری در سالهای 1976 و 1978 جایگاه آن را تثبیت کرد.

اما معمار آن ون آلن پس از دعوای حقوقی با کرایسلر بر سر دستمزد که در نهایت به نفع او رای داده شد شاهد افول حرفه اش بود رابینز میگوید کرایسلر مهمترین و آخرین پروژه بزرگ او بود.

اگرچه ساختمان در 1930 تکمیل شد اما تا سال 1981 زمانی که تاج ساختمان طبق طرح اصلی ون آلن روشن شد دیدگاه او کامل نشد.

رابینز میافزاید هیچ مناره ای شبیه آن نیست وقتی از آسمان منهتن نگاه میکنید این ساختمان توجه شما را جلب میکند.