مبحث دوازدهم مقررات ملی ساختمان : ایمنی بهداشت کار و محیط زیست در حین اجرا (1403) | 4-5-12 راهرو سرپوشیده موقت

۱-۴-۵-۱۲ سازه ای حفاظتی که به صورت موقت در پیاده روها یا سایر معابر عمومی برای  جلوگیری از خطرهای ناشی از پرتاب شدن مصالح وسایل و تجهیزات ساختمانی احداث می شود. 

۲-۴-۵-۱۲ ارتفاع راهروی سرپوشیده نباید کمتر از ۲٫۵ متر و عرض آن نباید کمتر از ۱٫۵ متر  باشد. در صورتی که عرض پیاده روی موجود کمتر از ۱٫۵ متر باشد در این صورت عرض راهروی  سرپوشیده باید هم عرض پیاده رو باشد. راهرو سر پوشیده باید فاقد هرگونه مانع باشد. 

۳-۴-۵-۱۲ سقف راهرو و سایر قسمت های آن باید چنان طراحی و اجرا شود که با توجه به مفاد  مبحث ششم مقررات ملی ساختمان بارهای وارد بر ساختمان توانایی تحمل هرگونه ریزش و  سقوط احتمالی مصالح ساختمانی را داشته باشد. 

۴-۴-۵-۱۲ لبه های بیرونی سقف راهرو باید دارای دیواره شیب داری از چوب یا فولاد مقاوم به  ارتفاع حداقل ۱ متر باشد. این حفاظ باید در سمت لبه بیرونی سقف راهرو حداقل ۳۰ و حداکثر  ۴۵ درجه به سمت بیرون زاویه داشته باشد. 

۵-۴-۵-۱۲ در صورت استفاده از تخته های چوبی در سقف راهرو ضخامت آنها باید حداقل ۵  سانتی متر باشد و به ترتیبی در کنار هم قرار داده شود که از ریزش مصالح ساختمانی به داخل  راهرو جلوگیری به عمل آید. استفاده از مصالح غیر مقاوم مانند توری سیمی، گونی و از این قبیل  ممنوع است. در هر صورت باید تدابیری اتخاذ شود تا از ریزش هرگونه ابزار مواد و مصالح آب و  ضایعات از سقف و دیواره های بیرونی راهروی سرپوشیده جلوگیری گردد. 

۶-۴-۵-۱۲ اطراف راهروی سرپوشیده موقت که در مجاورت کارگاه ساختمانی قرار دارد، باید  دارای حصار حفاظتی موقت به ارتفاع لازم مطابق مشخصات و ویژگی های مذکور در بخش  12-5-9 باشد. 

۷-۴-۵-۱۲ راهروی سرپوشیده طبق مفاد آیین نامه ایمنی ساختمان کارگاه ها مصوب شورای  عالی حفاظت فنی باید دارای ۵۰ تا ۱۰۰ لوکس روشنایی در شب و روز باشد.