مبحث نهم مقررات ملی ساختمان : طرح و اجرای ساختمان های بتن آرمه (1399) | ٩-6-14 محدوديت‌ هاى آرماتور گذارى

1-14-6-9 آرماتورهایی که برای مقاومت در برابر تنش‌های حرارتی و جمع شدگى مورد استفاده قرار خواهند گرفت، بايد براساس بند ٩-١٩-٢ تعيين شوند.

٩- ١۴-6-٢ به جز در دال‌های روی زمین، در ديافراگم هايى كه جزئى از دال‌هاى كف يا سقف هستند، بايد محدوديت ها وضوابط آرماتور گذارى دال‌هاى يك طرفه مطابق بند ٩-٩-٧-6، و دال‌هاى دو طرفه مطابق بند ٩-١٠-٧ رعايت شوئد.

٩-14-۶-٣ آرماتورهايی كه براى تحمل نيروهاى داخل صفحه‌ى ديافراگم مورد نياز هستند، باید علاوه بر آرماتورهایی كه براى مقاومت در برابر ساير اثرات بارها محاسبه شده‌اند، تامين شوند. ولی آرماتور‌های حرارتی و جمع شدگی را میتوان براى تحمل نيروهاى داخل صفحه‌ى ديافراگم نيز به كار گرفت.

٩-4-6-14 حداقل فاصله‌ى آرماتورهاى آجدار (S) بايد بر اساس بند9-21-2-1 تعيين شود. حداكثر مقدار اين فاصله نبايد بيش‌تر از ٥ برابر ضخامت ديافراگم يا ٣٥٠ ميلى متر در نظر گرفته شود.

٩-5-۶-14 طول مهارى لازم براى تامين تنش كششى و يا فشارى آرماتورهاى يك مقطع از ديافراگم ، بايد در هر دو سمت آن مقطع تامين شود.

٩-6-۶-14 آرماتورهايى كه براى تحمل كشش در نظر گرفته شده‌اند، بايد بعد از نقطهاى كه براى تحمل كشش ديگر به آنها نياز نيست، حداقل به ميزان Ld  ادامه يابند؛ مگر آن كه لبه‌ى ديافراگم يا درزهاى انبساطى در اين فاصله قرار داشته باشند.