مبحث ششم مقررات ملی ساختمان : بارهای وارد بر ساختمان (1398) | ۱-۱-۶ تعاریف

اثرات بار: نیروها یا تغییر شکل هایی که در اعضای سازه ای در اثر بارهای اعمالی ایجاد میشود. 

بار: شامل نیرو یا سایر تلاش هایی که ناشی از وزن کل سازه ساکنان آن و سایر لوازم داخلی بوده یا ناشی از اثرات محیطی حرکات نسبی و تغییرات ابعاد مقید سازه باشد بارهای دائمی بارهایی هستند که تغییرات آنها در طول زمان به ندرت اتفاق میافتد. سایر بارها بارهای متغیر میباشند. 

بار اسمی: مقدار بار تعریف شده در این مبحث برای بارهای مرده زنده ،خاک باد برف یخ باران سیل و زلزله میباشد. 

بار ضریب دار: به حاصل ضرب بار اسمی در ضریب بار اطلاق می گردد. 

بناها و تأسیسات ضروری: ساختمان ها یا سایر سازه هایی که باید در شرایط وقوع حوادث شدید و بحرانی محیطی مانند سیل باد برف و زلزله قابلیت بهره برداری و استفاده بی وقفه را داشته باشند. 

تغییر مکان نسبی طبقه: تغییر مکان جانبی یک کف نسبت به کف زیرین آن میباشد. 

حالت های حدی: شرایطی که فراتر از آن سازه یا عضو مورد نظر برای بهره برداری نامناسب بوده حد بهره برداری و شرایطی که فراتر از آن سازه غیر ایمن گردد حد مقاومت نامیده میشود.

ساختمان ها و تأسیسات موقت: ساختمان ها یا سایر سازه هایی که برای یک مدت زمانی کوتاه مورد بهره برداری قرار میگیرند و تحت تأثیر عوامل محیطی در کوتاه مدت قرار دارند. 

سازه غیر ساختمانی: به سازه ای که به طور معمول در رده ساختمانها قرار نمی گیرد اطلاق می گردد. 

سیستم باربر جانبی: قسمتی از کل سازه است که برای تحمل بارهای جانبی به کار گرفته می شود. 

ضریب اهمیت: به ضریبی اطلاق میگردد که برای در نظر گرفتن گروه خطر پذیری ساختمان استفاده می شود. 

ضریب بار: ضریبی که برای در نظر گرفتن تفاوت های بار واقعی نسبت به بار اسمی با توجه به عدم قطعیت های تحلیل و احتمال رخداد همزمان بیش از یک بار حدی استفاده میشود. 

ضریب مقاومت: ضریبی که تفاوت مقاومت واقعی مصالح را از مقاومت اسمی و نیز نحوه و تبعات شکست را در نظر میگیرد. این ضریب به عنوان ضریب کاهش مقاومت نیز نامیده میشود و مقدار آن مساوی یا کوچکتر از یک است. 

کاربری: به نوع و نحوه استفاده از ساختمان یا هر سازه دیگر یا قسمتی از آن اطلاق میشود مانند استفاده به صورت مسکونی یا اداری و غیره …

گروه خطر پذیری: گروه بندی ساختمان ها و سایر سازه ها برای در نظر گرفتن میزان خطر پذیری آنها در برابر بارهای محیطی .

مقاومت: به ظرفیت یک عضو برای تحمل نیروهای وارده اطلاق می گردد. 

مقاومت اسمی: به ظرفیت سازه یا اعضای سازه ای که بر اساس مقاومت مشخصه مصالح و ابعاد عضو و روابط استخراج شده از اصول پذیرفته شده مکانیک سازه ها محاسبه میشود یا بر اساس آزمایش های میدانی یا آزمایشگاهی بر روی مدل های مقیاس شده به دست می آید، اطلاق میشود. 

مقاومت طراحی: به حاصلضرب مقاومت اسمی در ضریب مقاومت اطلاق می گردد.