مبحث نهم مقررات ملی ساختمان : طرح و اجرای ساختمان های بتن آرمه (1399) | ٩-٧-4 ضريب‌ هاى كاهش مقاومت

٩-٧-4-1 ضريب هاى كاهش مقاومت، Φ ، بر اساس جدول ٩-٧-٢ تعيين مى شوند.

٩-٧-4-٢ مقاطعى كه تحت لنگر خمشى، نيروى محورى، و يا تركيب لنگرونيروى محورى قرار گرفته اند، در حالتى يك مقطع كشش-كنترل تلقى ميشوند كه در آنها هم زمان با لحظه ى گسیختگی مقطع و وقتى كه كرنش حداكثر در دورترين تار فشارى بتن، εcu، به مرز 0/003 مى رسد، كرنش خالص كششى در دورترين فولاد كششى مقطع، εt، بزرگتر يا مساوى εt+0.003 باشد. εt كرنش تسليم دورترين رديف آرماتورهاى كششى است؛ وبراى ميلگردهاى آجدار از تقسيم تنش تسليم بر مدول الاستيسيته ى فولاد تعيين مى شود.

جدول ٩-٧-٢ ضريب‌هاى كاهش مقاومت Φ بر اساس وضعيت مورد نظر در طراحى مقطع

9-٧-4-٣ مقاطعى كه تحت لنگرخمشى، نيروى محورى، ويا تركيب لنگر و نيروى محورى قرار گرفته اند، در حالتى يك مقطع فشار-كنترل تلقى مى‌شوند كه در آنها همزمان با لحظه ى گسیختگى مقطع و وقتى كه εcu به مرز ٠/٠٠٣ میرسد، كرنش خالص كششى در دورترين فولاد كششى مقطع، εt ، كوچكتر يا مساوى با εtyباشد. براى آرماتور S420 ، اجازه داده مى شود كه این حد كرنش برابر با 0/002 در نظر گرفته شود.

٩-٧-٢-۴ اگر در مقطع تحت لنگر خمشی، نیروی محوری، و يا تركيب لنگر و نيروى محورى، همزمان با لحظەی گسیختگی، كرنش خالص كششى در دورترين فولاد كششى بين حد كرنش فشار-كنترل، εty، وحد كرنش كشش-كنترل، εty+0.003 قرار گيرد، مقطع در ناحيه ى انتقال منظور مى شود. براى مقطع انتقالى، ضريب كاهش مقاومت Φ با درون يابى خطى بين حالت هاى قبلى، بر اساس رابطه‌هاى  (٩-٧-١٠-الف) و (٩-٧-١٠ -ب) محاسبه مى شود. براى اين مقطع هم چنین اجازه داده مى‌شود كه از Φ مربوط به مقطع فشار-كنترل استفاده گردد.

٩-٧-۵-۴ در تعیین ضریب كاهش مقاومت براى طراحى در مقابل برش، براى سازه هايى كه با عملكرد قاب خمشى ويژه، ديوار سازاى ويژه، و يا ديوار سازه‌اى متوسط پيش ساخته در مناطق لرزه اى با خطر نسبى زياد وخيلى زياد، در مقابل تاثيرات زلزله، E، مقاومت مى كنند، بايد موارد زير را رعايت نمود:

الف- در هر عضو طراحى شده جهت مقاومت در مقابل E ، اگر مقاومت برشى اسمى عضو كم تر از برش متناظر با توسعه ى مقاومت خمشى اسمى عضو باشد، ضريب كاهش مقاومت در برش Φ=0.60 در نظر گرفته مى شود. مقاومت خمشى اسمى مورد اشاره بايد مقدار حداكثر محاسبه شده با منظور كردن بارهاى محورى با ضريب از آن تركيب‌هاى بارگذارى كه شامل E است، در نظر گرفته شود.

ب- براى ديافراگم ها، Φ در برش نبايد از كم ترين Φ برشى كه براى اجزاى قائم سيستم اوليه ى مقاوم در برابر نيروهاى لرزه‌اى استفاده شده است، بيش‌تر شود.

پ- برای عناصر شالوده كه سيستم اولیه ى مقاوم در برابر نيروى لرزه‌اى را تحمل مى كنند، Φ در برش نبايد از كم ترين مقدار مورد استفاده ى Φ براى اجزاى قائم سيستم اوليه ى مقاوم در برابر نيروى لرزه اى، بيش‌تر باشد.

ت- در اتصالات تیر- ستون قاب‌های خمشی ویژه و نیز در تیر‌های همبندی كه با فولاد گذارى قطرى مسلح شده اند، در برش Φ=0.85 منظور مى شود.