مبحث هشتم مقررات ملی ساختمان : طرح و اجرای ساختمان های با مصالح بنایی (1398) | ۱-۱-۸ هدف

هدف از این مبحث ارائه حداقل ضوابط و مقرراتی است که با رعایت آنها میزان مناسبی از مقاومت پایداری بهره برداری پایایی و یک پارچگی در ساختمان های با مصالح بنایی مطابق تعاریف زیر جهت حصول اهداف مقرر در قانون نظام مهندسی و کنترل ساختمان به دست می آید.

الف - مقاومت: منظور از مقاومت آن است که ساختمان و اعضای آن در طول عمر مفید ساختمان بارهای وارده را به خوبی تحمل کنند و آسیب قابل ملاحظه نبینند.

ب - پایداری: منظور از پایداری آن است که حالت تعادل بین بارهای وارده به ساختمان در جزء و یا کل تحت تاثیر تغییر شکل های ایجاد شده در آن دچار اختلال نشده و پیکره اصلی ساختمان و اعضای آن حفظ شده و دچار فروریزش نشوند.

پ - بهره برداری: منظور از بهره برداری آن است که ساختمان عملکرد مورد انتظار خود را در طول عمر مفید ساختمان حفظ کند و افزایش تغییر شک لها یا ترک خوردگی ها و ارتعاشات زیاد مانعی برای استفاده کنندگان ایجاد نکند.

ت - پایایی: منظور از پایایی آن است که مصالح تشکیل دهنده شامل واحدهای مصالح بنایی ملات فولاد و بتن و ترکیب آنها چنان در نظر گرفته شوند که با شرایط محیط و بهره برداری سازگاری کافی داشته باشند و شرایط ت پایایی منظور از پایایی آن است که مصالح تشکیل دهنده شامل واحدهای مصالح بنایی ملات فولاد و بتن و ترکیب آنها چنان در نظر گرفته شوند که با شرایط محیط و بهره برداری سازگاری کافی داشته باشند و شرایط موجود محیط موجب فرسودگی و یا انهدام زود هنگام آنها نشود.

ث - یک پارچگی: منظور از یک پارچگی آن است که اعضای ساختمان و اتصالات بین آنها چنان تنظیم شوند که یک یا چند مسیر مناسب برای عبور بارهای وارده به سمت شالوده فراهم شده و همبستگی کل ساختمان تامین شود.