مبحث چهاردهم مقررات ملی ساختمان : تاسیسات مکانیکی (1396) | 4-14-٣ تعویض هوای طبیعی

۴-14-٣-١ چنانچه تهویۀ طبیعى هر فضاى ساختمان كه در اشغال و تصرف است ممكن باشد، این تهویه باید پیش بینی شود و تعویض هوای مکانیکی اختیاری است.

۴-14-٣-٢ تعویض هوای طبیعی هر فضای ساختمان باید از راه دهانه‌های باز یا بازشوى آن فضا به بيرون مانند در، پنجره، دريچه و شبكه صورت گيرد. مكانيسم باز و بست و تنظيم چنين بازشوهایی بايد در دسترس و كنترل باشد.

4-14-٣-٣ سطح بازشوى دهانۀ هر فضا به هواى خارج بايد دست‌كم 4 درصد سطح زير بناى فضایی باشد كه هوای آن با تهويۀ طبيعى، تعويض مى شود.

الف) اگر فضایی که دهانۀ بازشوی مستقیم به هوای بیرون ندارد از راه فضای مجاور تعویض هوای طبیعی شود، دهانۀ بازشوی بدون مانع بين اين دو فضا بايد دست‌كم ٨ درصد سطح زير بناى فضاى مورد نظر باشد و به هر روى از 2/30 مترمربع (25 فوت مربع) كمتر نباشد. سطح دهانۀ بازشوی فضای مجاور به هوای بیرون باید، با توجه به سطح زیر بناى كل هر دو فضا، محاسبه و تعیین شود.

١- بازشوی خارجی می تواند به يک پاسيو باز شود ولى سطح بازشوى بين پاسيو و فضا نبايد از ٨ درصد سطح زيربناى فضا كمتر باشد.در اين حالت سطح بازشو بايد دست‌كم 1/9 متر مربع (٢٠ فوت مربع) باشد وسطح بازشوى پاسيو به هواى بيرون بايد با توجه به مجموع سطح زير بناى پاسيو و فضا محاسبه شود.

ب) تعویض هوای طبیعی فضای واقع در زیرزمین، می تواند از راه يک دهانۀ بازشوى قائم و یک دهانۀ بازشوی افقی به هوای بيرون، انجام شود. در اين صورت، مطابق شكل (14-4-٣-٣)، عرض مفید فضای باز بیرون (w) که دهانۀ قائم به آن باز مى شود، بايد دست‌كم 1/5 برابر عمق بازشوى قائم (h) باشد (ارتفاع h از سطح متوسط زمين متصل تا پايين بازشوی قائم محاسبه می شود).