آیین نامه طراحی ساختمان ها در برابر زلزله : استاندارد 2800 (ویرایش چهارم) | ۱- کلیات و مقدمه

مقدمه

اندرکنش لرزه ای خاک و سازه میتواند بر نیروهای وارد بر سازه و عملکرد سازه ای آن مؤثر باشد. در صورتی که سازه دارای پی گسترده با عمیق بوده و در عمقی از سطح زمین قرار گیرد و ابعاد ساختمان و بی آن به حدی باشد که انتشار و بازگشت موج زلزله از بدنه سازه به داخل خاک با توجه به سختی نسبی سازه و خاک پی امکان پذیر باشد. میتوان با استفاده از روشهای مناسب اندرکنش لرزه ای خاک و سازه را در نظر گرفت. در غیر این صورت و در ساختمان های معمولی و با ابعاد متداول که عمق زیرزمین آنها نیز از دو طبقه تجاوز نمی نماید لزومی به در نظر گرفتن اندرکنش خاک و سازه نیست. یادآوری میشود که در تحلیل های معمول سازه ای به هنگام اعمال زلزله به دلیل تناویی بودن نیروی زلزله ممکن است در لحظات کوتاهی بخش سازه ای پی از خاک زیر آن جدا شود و مجدداً به خاک متکی گردد. چنین جدایی مادامی که مقدار آن کم بوده و موجب ناپایداری کل سازه بر اثر واژگونی و یا ناپایداری ژئوتکنیکی لرزه ای پی نظیر روانگرایی و یا نشست غیر مجاز نگردد بلامانع است و نیازی به استفاده از تمهیداتی نظیر پی عمیق برای اتصال دائم خاک و بخش سازه ای پی در حین بارگذاری زلزله نمی باشد. 

۱- کلیات

چنانچه در نظر باشد اثر اندرکنش خاک و سازه در تحلیل سازه لحاظ شود پیوست حاضر میتواند به عنوان یک روش قابل قبول مورد استفاده قرار گیرد تا نیروهای ناشی از زلزله و تغییر شکل های ایجاد شده در سازه محاسبه شود. روش حاضر زمانی می تواند مورد استفاده قرار گیرد که در هنگام مدلسازی و تحلیل سازه از فرض تکیه گاه ثابت استفاده شده باشد و سازه بر روی زمین های نوع II , I یا III قرار گرفته باشد. به عبارت دیگر چنانچه در مدلسازی سازه اثر انعطاف پذیری پی صریحاً و با استفاده از روش های معتبر مکانیک خاک لحاظ شده باشد استفاده از روش حاضر مجاز نیست.