مبحث ششم مقررات ملی ساختمان : بارهای وارد بر ساختمان (1398) | ۲-۵-۶ بار زنده گسترده یکنواخت کف ها و بام ها

۱-۲-۵-۶ بار زنده طراحی 

بار زنده ای که در طراحی ساختمان ها و سایر سازه ها به کار می رود، باید بیشترین بار مورد انتظار برای کاربری مورد نظر بوده و در هیچ حالتی از حداقل بار زنده گسترده یکنواخت ، L0 داده شده در جدول ۶-۵-۱ با در نظر گرفتن میزان کاهش های مجاز کمتر نباشد. 

۲-۲-۵-۶ ضوابط مربوط به جدا کننده ها 

در ساختمان های اداری یا سایر ساختمان هایی که در آن ها احتمال استفاده از جدا کننده های داخلی با وزن هر متر مربع ۱ کیلونیوتون بر متر مربع، با یا بدون جابجایی موقعیت آن ها وجود دارد، باید وزن آنها بدون توجه به اینکه در نقشه ها نشان داده شده یا نشده باشند، منظور گردند. 

در ساختمان هایی که جدا کننده های سبک نظیر دیوارهای ساندویچی و ورق گچی با وزن هر متر مربع سطح کمتر از ۰٫۴ کیلونیوتن بر متر مربع دیوار به کار برده میشوند بار گسترده معادل وارد برکف را باید حداقل ۰٫۵ کیلونیوتن بر متر مربع در نظر گرفت. در سایر موارد، بار گسترده معادل وزن جدا کننده ها و تیغه ها بر کف را نباید کمتر از ۱ کیلونیوتن بر متر مربع منظور نمود. بار گسترده معادل جدا کننده ها در محاسبات جزو بار زنده محسوب می گردند اما در تعیین نیروی زلزله این بارها باید در محاسبه وزن مؤثر لرزه ای به بار مرده اضافه شوند. 

استثناء : اگر حداقل بار زنده L0، از ۴ کیلونیوتن بر متر مربع بیشتر باشد، نیازی به در نظر گرفتن بار زنده جدا کننده ها نیست. 

۳-۲-۵-۶ نامناسب ترین وضع بارگذاری 

در تیرهای یکسره و در قاب های نامعین در مواردی که مقدار بار زنده بیشتر از ۴ کیلونیوتن بر متر مربع یا بیشتر از یک و نیم برابر بار مرده است، موقعیت قرارگیری بار زنده در دهانه های مختلف باید طوری انتخاب شود که بیشترین اثر مورد نظر را در عضو سازه ای ایجاد نماید. برای این منظور کافی است علاوه بر حالت قرار دادن بار زنده در تمام دهانه ها حالت های بارگذاری زیر نیز در نظر گرفته شوند: 

الف - قرار دادن بار زنده در دو دهانه مجاور هم 

ب - قرار دادن بار زنده در دهانه های یک در میان