مبحث نهم مقررات ملی ساختمان : طرح و اجرای ساختمان های بتن آرمه (1399) | ٩-١٩-٥ ارتعاش (لرزش)

كف ها و تيرهايى كه سطوح خالى از تيغه بندى هاى ممتد تا سقف (يا خالى از عناصر ديگرى كه خاصيت ميرا كنندكى ارتعاش را دارند) را تحمل مى كنند بايد با توجه خاص به لرزش و ارتعاش حاصل از بارهاى جنبشى (نظير بارهاى ناشى از حركت افراد، كاركرد ماشين آلات، حركت و توقف آسانسورها و نظاير آنها) طراحى شوند. بدين منظور فركانس نوسانى كف ها (تيرچه ها، دال ها و تيرها) بايد به اندازهاى باشد كه حداقل حساسيت افراد را در برابر ارتعاش قائم ايجاد نمايد.

حداقل فركانس دورهاى كف ها براى كاربرى هاى مختلف نبايد از مقادير مشخص شده در جدول ٩-١٩-4 كمتر باشد:

در محاسبه‌ى فركانس دوره اى ارتعاش كف ها، بايد اثر ترک خوردگى قطعات، با منظور نمودن ممان اينرسى مؤثر، le متناظر با بارهاى مرده و زندى بدون ضريب، در محاسبه‌ى تغيير شكل ها مورد توجه قرار گيرد. اين تغيير شكل ها مربوط به اثر بارهاى مرده و بخشى از بارهاى زنده كه دائمى فرض مى شود (بدون ضرايب بار) بوده و ضريب ارتجاعى ديناميكى بتن 1/25 برابر مقدار Ec منظور مى گردد.

برای محاسبه ی فركانس دوره اى، f، مى توان از رابطه‌ى (٩-١٩-۶) استفاده نمود.

كه در آن Δis  تغيير مكان استانيكى قائم حداكثر كف تحت اثر بار مرده وبخشى از بار زنده كه دائمى فرض مى شود (بر حسب ميلى متر) ، و f فركانس دورهاى ارتعاش بر حسب هرتز مى باشد. در صورتى كه به مطالعات جامع تر براى ارتعاش كف ها نياز باشد مى توان از مراجع معتبر بين المللى ديگر بجاى رابطه ٩-١٩-6 و جدول ٩-١٩-4 استفاده نمود.