آیین نامه طراحی ساختمان ها در برابر زلزله : استاندارد 2800 (ویرایش چهارم) | 1- تعریف و عملکرد

مجموعه سیستم مقاوم ساختمان ها در برابر نیروهای جانبی معمولاً از دو قسمت اجزای قائم و اجزای افقی یا تقریباً افقی تشکیل می شود. اجزای افقی نیروهای افقی زلزله و باد را به اجزای قائم منتقل نموده و اجزای قائم نیز این نیروها را به شالوده ها و نهایتا به زمین منتقل می نمایند. به اجزای افقی یا تقریباً افقی منتقل کننده نیروهای جانبی دیافراگم افقی و یا به اختصار « دیافراگم » گفته میشود. در ساختمان های متعارف دیافراگم ها شامل کف ها و سقف ها افقی و یا با شیب کم می باشند در چنین ساختمان هایی دیافراگم ها وظیفه باربری قائم (ثقلی) را هم زمان بر عهده دارند. در ساختمان های صنعتی به طور کلی بادبندی های افقی (یا تقریباً افقی) نقش انتقال نیروهای افقی به اجزای قائم (قاب ها) را عهده دار هستند و بنابراین دیافراگم محسوب می گردند. 

برای سهولت دیافراگم را میتوان مشابه یک تیر ورق تصور نمود که بر روی تکیه گاه هایی که همان اجزای قائم باربر جانبی میباشند (قاب ها و دیوارهای برشی) واقع شده است (شکل پ ۴-۱) 

جان تیر ورق همان صفحه افقی دیافراگم بوده و بالهای آن اجزای لبه دیافراگم را شامل میشوند. لیکن باید توجه داشت به واسطه بزرگی نسبت عرض دیافراگم ها (h) به دهانه آنها (L1 یا L2) معمولاً این اجزا به عنوان تیرهای عمیق (تیر) تیغه محسوب شده و دیگر فرض مستوى ماندن مقاطع هنگام خمش در آنها صادق نیست در تغییر شکل تیر تیغه باید علاوه بر اثرهای تغییر شکلهای خمشی اثرهای تغییر شکلهای برشی نیز منظور گردد. 

دیافراگم ها باید با توجه به فرضیات منظور شده در محاسبات کل سازه در برابر بارهای جانبی دارای سختی و صلبیت مناسب همراه با مقاومت کافی بوده و طوری با سایر قطعات سازه درگیر شده باشند که سازه و دیافراگم هنگام زلزله یکپارچه باقی بمانند