آیین نامه طراحی ساختمان ها در برابر زلزله : استاندارد 2800 (ویرایش چهارم) | 2-7 ﻫﻨﺪﺳﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن

1-2-7 ارﺗﻔﺎع و ﺗﻌﺪاد ﻃﺒﻘﻪﻫﺎی ﻣﺠﺎز

رﻋﺎﻳﺖ ﻛﻠﻴﻪ ﺷﺮاﻳﻂ و ﻣﺤﺪودﻳﺖ ﻫـﺎی زﻳـﺮ ﺑـﺮای ارﺗﻔـﺎع و ﺗﻌـﺪاد ﻃﺒﻘـﻪ ﺳـﺎﺧﺘﻤﺎنﻫـﺎی ﻣﺸﻤﻮل اﻳﻦ ﻓﺼﻞ اﻟﺰامی اﺳﺖ.

1- ﺣﺪاﻛﺜﺮ ﺗﻌﺪاد ﻃﺒﻘﺎت ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻨﺎیی، ﺑﺪون اﺣﺘﺴﺎب زﻳﺮزﻣﻴﻦ، دو ﻃﺒﻘﻪ اﺳﺖ.

2- ﺗﺮاز روی ﺑﺎم ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺗﺮاز زﻣﻴﻦ ﻣﺠﺎور ﻧﺒﺎﻳﺪ از 8 ﻣﺘﺮ ﺗﺠﺎوز ﻛﻨﺪ.

3- ارﺗﻔﺎع ﻃﺒﻘﻪ، از روی ﻛﻼف افقی زﻳﺮﻳﻦ ﺗﺎ زﻳﺮ ﺳﻘﻒ، ﻧﺒﺎﻳﺪ از 4 ﻣﺘﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.

4- اﮔﺮ ارﺗﻔﺎع ﻃﺒﻘﻪ از 4 ﻣﺘﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻼوه ﺑﺮ ﻛﻼفﺑﻨﺪی ﻣﻄـﺎﺑﻖ ﺑﻨـﺪ (7-9-1)، ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﻛﻼف افقی اﺿﺎفی در ارﺗﻔﺎع ﺣﺪاﻛﺜﺮ 4 ﻣﺘﺮ از روی ﻛﻼف زﻳﺮﻳﻦ دﻳﻮارﻫﺎ ﺗﻌﺒﻴﻪ ﺷﻮد. در ﺻﻮرت اﺧﻴﺮ میﺗﻮان ارﺗﻔﺎع ﻃﺒﻘﻪ را ﺗﺎ ﺣﺪاﻛﺜﺮ 6 ﻣﺘﺮ اﻓﺰاﻳﺶ داد.

5- زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﻃﺒﻘﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺮاز روی ﺳﻘﻒ آن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺗﺮاز زﻣـﻴﻦ ﻣﺠـﺎور از 1/5 ﻣﺘﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻪﻋﻼوه، ﺣﺪاﻛﺜﺮ ﻣﻘﺪار اﺧﺘﻼف ﺗﺮاز ﺳـﻘﻒ زﻳـﺮ زﻣﻴﻦ ﺑـﺎ ﺗـﺮاز زﻣﻴﻦ در ﭘﺎﻳﻴﻦدﺳﺖ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻧﺒﺎﻳﺪ از 2 ﻣﺘﺮ ﺗﺠﺎوز ﻛﻨﺪ، در ﻏﻴﺮ اﻳﻦ ﺻﻮرت اﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ ﻣﻨﻈﻮر میﺷﻮد.

6- ﺣﺪاﻛﺜﺮ ﺗﻌﺪاد ﻃﺒﻘﺎت زﻳﺮزﻣﻴﻦ ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ اﺳﺖ.

2-2-7 ﭘﻼن ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن 

1-2-2-7 ﻣﺤﺪودﻳﺖﻫﺎی ﭘﻼن

ﺑﻪ ﻃﻮر کلی ﭘﻼن ﺳـﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻨـﺎیی درﻫـﺮدو اﻣﺘـﺪاد، ﺑﺎﻳـﺪ ﺷـﺮاﻳﻂ زﻳـﺮ را ﺑـﺮای ﺗﺤﻤـﻞ ﻳﻜﻨﻮاﺧﺖ ﻧﻴﺮوﻫﺎی افقی ﻧﺎشی از زﻟﺰﻟﻪ ﺑﺮآورده ﻧﻤﺎﻳﺪ.

1- ﭘﻼن ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﺮ دو ﻣﺤﻮر اصلی، ﻗﺮﻳﻨﻪ ﻳﺎ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻪ ﻗﺮﻳﻨﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

2- ﻃﻮل ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻧﺒﺎﻳﺪ از ﺳﻪ ﺑﺮاﺑﺮ ﻋﺮض آن ﺗﺠﺎوز ﻛﻨﺪ.

3- اﺑﻌﺎد ﭘﻴﺶآﻣﺪگی در ﭘﻼن ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن، ﺑﺪون ﺗﻌﺒﻴـﻪ درز اﻧﻘﻄـﺎع، ﺑـﻪ ﻣﻘـﺎدﻳﺮی ﻛـﻪ در ﺷﻜﻞ (7-1) ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪه اﺳﺖ، ﻣﺤﺪود ﺑﺎﺷﺪ.

ﭼﻨﺎﻧﭽــﻪ در ﺷــﻜﻞ (7-1-اﻟــﻒ) l <L/5 و ﻳــﺎ در ﺷــﻜﻞ (7-1-ب) d <D/5 ﺑﺎﺷــﺪ، اﻳــﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﻫﺎ ﭘﻴﺶآﻣﺪگی تلقی نمی ﺷﻮد. در اﻳﻦ ﺻﻮرت ﻣﺤﺪودیتی ﺑـﺮای ﺑﻌـﺪ دﻳﮕـﺮ وﺟـﻮد ﻧﺪارد، ﻣﺸﺮوط ﺑﺮ آﻧﻜﻪ ﻗﺮﻳﻨﻪ ﺑﻮدن ﭘﻼن ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻪ ﻃﻮر ﻧﺎﻣﻨﺎسبی ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻜﻨﺪ.

2-2-2-7 درز اﻧﻘﻄﺎع

اﮔﺮ ﭘﻼن ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن واﺟﺪ ﺷﺮاﻳﻂ زﻳﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ اﻳﺠﺎد درز اﻧﻘﻄﺎع ﻣﻄـﺎﺑﻖ ﺑﻨـﺪ (1-6-3) ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن را ﺑﻪ ﻗﻄﻌﺎت ﻣﻨﺎﺳﺐﺗﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻜﻞ (7-2) ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﺮد، ﺑﻪ ﻃﻮری ﻛﻪ ﻫـﺮ ﻗﻄﻌـﻪ واﺟﺪ ﺷﺮاﻳﻂ ﺑﻨﺪ (7-2-2-1) ﺷـﻮد. در اﻳـﻦ ﺻـﻮرت اداﻣـﻪ درزﻫـﺎی اﻧﻘﻄـﺎع در ﺷـﺎﻟﻮده ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن اﻟﺰاﻣﻲ ﻧﻴﺴﺖ.

1- ﻧﺴﺒﺖ ﻃﻮل ﺑﻪ ﻋﺮض ﭘﻼن ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻴﺸﺘﺮ از 3 ﺑﺎﺷﺪ.

2- ﭘﻼن ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻧﺎﻣﺘﻘﺎرن ﺑﻮده و ﻳﺎ دارای ﭘﻴﺶآﻣﺪگی ﻫﺎیی ﺑﻴﺶ از ﻣﻘـﺎدﻳﺮ ﻣﻨـﺪرج در زﻳﺮﺑﻨﺪ3 از ﺑﻨﺪ (7-2-2-1) ﺑﺎﺷﺪ.

3-2-7 ﻣﻘﻄﻊ ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن

ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎی ﻣﺸﻤﻮل اﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﻧﺒﺎﻳﺪ در ﻣﻘﺎﻃﻊ ﻗﺎﺋﻢ دارای ﭘﻴﺶآﻣﺪگی ﺑﺎﺷـﻨﺪ، ولی در ﺷﺮایطی ﻛﻪ ﭘﻴﺶآﻣﺪگی در ﻣﻘﺎﻃﻊ ﻗﺎﺋﻢ اﺟﺘﻨﺎبﻧﺎﭘﺬﻳﺮ اﺳﺖ، ﺑﺎﻳﺪ ﺿﻮاﺑﻂ زﻳﺮ رﻋﺎﻳﺖ ﺷﻮد:

1- ﻃﻮل ﺟﻠﻮ آﻣﺪه ﻃﺮه در ﺑﺎﻟﻜﻦ ﻫﺎی ﺳﻪ ﻃﺮف ﺑﺎز از 1/20 ﻣﺘﺮ و در ﺑﺎﻟﻜﻦ ﻫﺎی دو ﻃـﺮف ﺑﺎز از 1/50 ﻣﺘﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ.

2- اﻳﻦ ﻃﺮهﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ در ﺳﻘﻒ ﻃﺒﻘﻪ ﻣﻬﺎر ﺷﻮﻧﺪ.

3- ﭘﻴﺶآﻣﺪگی ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن در ﻣﻘﻄﻊ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻪ ﻃﻮری ﻛﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻃﺮه ﺟﻠـﻮﺗﺮ از ﻃﺒﻘﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ، ﻓﻘﻂ در ﻣﻮارد زﻳﺮ ﻣﺠﺎز اﺳﺖ:

اﻟﻒ- ﻃﻮل ﺟﻠﻮ آﻣﺪه ﻃﺮه از ﻳﻚ ﻣﺘﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ؛

ب- دﻳﻮارﻫﺎي ﺳﺎزه ای ﻗﺴﻤﺖ ﭘﻴﺶآﻣﺪه ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎر ﺳﻘﻒ ﻳﺎ دﻳـﻮار ﻓﻮﻗـﺎﻧﻲ را ﺗﺤﻤـﻞ ﻛﻨﻨـﺪ. ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺑﺎرﻫﺎی ثقلی ﻧﺎشی از وزن دﻳﻮارﻫﺎی ﻗﺴﻤﺖ ﭘﻴﺶآﻣـﺪه، ﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﻪ ﻧـﺎﮔﺰﻳﺮ ﺗﻮﺳـﻂ ﺳﻘﻒ ﻳﺎ ﻛﻒ ﭘﻴﺶآﻣﺪه ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﻮد، ﻻزم اﺳـﺖ از ﻃـﺮهﻫـﺎیی ﻛـﻪ ﺑـﻪ ﻧﺤـﻮ ﻣﻨﺎسبی در ﻛﻼفﻫﺎی افقی ﻫﻤﺎن ﺗﺮاز ﻣﻬﺎرﺷﺪه اﻧﺪ، ﺑﺮاي ﺗﺤﻤﻞ اﻳﻦ ﺑﺎرﻫﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﺷﻮد (ﺷﻜﻞ 7-3)

پ- دﻳﻮارﻫﺎی ﻗﺴﻤﺖ ﭘﻴﺶآﻣﺪه ﺑﻪ وﺳﻴﻠﻪ ﻛﻼفﻫﺎی ﻗﺎﺋﻢ ﻓﻮﻻدی و ﻳﺎ ﺑﺘﻦآرﻣﻪ ﺑﺎ اﺗﺼﺎل ﻣﻨﺎﺳﺐ و ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﮕﻬﺪاﺷﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ و دو ﺳﺮ ﻛﻼفﻫﺎ در ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺳـﺎزه ای ﻛـﻒ و ﺳـﻘﻒ ﻣﻬﺎر ﺷﻮﻧﺪ.

ت- ﻛﻼف ﺑﻨﺪی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ دﻳﻮارﻫﺎی ﻗﺴﻤﺖ ﭘﻴﺶآﻣﺪﮔﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻧﺤﻮی اﻧﺠﺎم ﺷﻮد ﻛـﻪ اوﻻً ﻫﺮ ﻛﻼف ﺣﺪاﻛﺜﺮ 2 ﻣﺘﺮ از دﻳﻮار را نگهدارد، ﺛﺎﻧﻴﺎً دو ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎي ﺑﺎ ﻋﺮض ﺑﻴﺸـﺘﺮ از 2 ﻣﺘﺮ ﻧﻴﺰ دارای ﻛﻼف ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺪاﻗﻞ ﻣﻘﻄﻊ و آرﻣﺎﺗﻮرﺑﻨﺪی اﻳـﻦ ﻛـﻼفﻫـﺎی ﻗـﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳـﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻛﻼفﻫﺎی ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن، ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﻨﺪﻫﺎي (7-9-2-1) و (7-9-2-2) ﺑﺎﺷﺪ.

4-2-7 اﺧﺘﻼف ﺗﺮاز

از اﺧﺘﻼف ﺗﺮاز در یک ﻃﺒﻘﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻲ اﻻﻣﻜﺎن ﭘﺮﻫﻴـﺰ ﺷـﻮد. در ﺻـﻮرت وﺟـﻮد اﺧﺘﻼف ﺗﺮاز ﺑﻴﺶ از 60 ﺳﺎنتیﻣﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ دﻳﻮارﻫﺎی ﺣﺪ ﻓﺎﺻﻞ دو ﻗﺴﻤﺘﻲ ﻛﻪ اﺧـﺘﻼف ﺗـﺮاز دارﻧﺪ ﺑﺎ ﻛﻼفﺑﻨﺪی اﺿﺎفی ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ و ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ دو ﻗﺴﻤﺖ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻪ وﺳـﻴﻠﻪ درز اﻧﻘﻄﺎع از ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺟﺪا ﺷﻮﻧﺪ (ﺷﻜﻞ 7-4 ) رﻋﺎﻳﺖ اﻧﺪازه ﻣﺠﺎز ﺑﺎزﺷﻮﻫﺎ در ﺗﻤـﺎم دﻳﻮارﻫـﺎ ﻣﻄـﺎﺑﻖ ﺑـﺎ ﺑﻨـﺪ (7-3) اﻟﺰامی اﺳـﺖ. ﺑـﻴﻦ دو ﻗﺴﻤﺖ از درز اﻧﻘﻄﺎع ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﺎﺑﻖ (ﺷﻜﻞ 7-4-الف) ﻧﺎﺣﻴـﻪ ﻓﻮﻗـﺎنی ﭘـﺮ ﺷـﻮد و ﺿـﻮاﺑﻂ ﺑﺎزﺷﻮﻫﺎ در ﻗﺴﻤﺖ زﻳﺮﻳﻦ رﻋﺎﻳﺖ ﺷﻮد..

5-2-7 ﺷﺎﻟﻮده ﻫﺎ

ﺷﺎﻟﻮدهﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ حتی اﻟﻤﻘﺪور در یک ﺗﺮاز افقی ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ. در ﺻﻮرتی ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﻠـﺖ ﺷـﻴﺐ زﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﻋﻠﻞ دﻳﮕﺮ اﺣﺪاث ﺷﺎﻟﻮده در یک ﺗﺮاز ﻣﺴﻴﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﻫـﺮ ﻗﺴـﻤﺖ آن در ﻳـﻚ ﺗﺮاز افقی و ﺑﺎ ﻣﺤﺪودﻳﺖﻫﺎی ﺷﻜﻞ (7-5) اﺟﺮا ﺷﻮد.

اﮔﺮ از ﻛﻼفﻫﺎی افقی ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺷـﺎﻟﻮده اﺳـﺘﻔﺎده ﺷـﻮد، ﺑﺎﻳـﺪ ﻛـﻼفﻫـﺎی افقی ﺑـﺮ روی ﻛﺮسی چینی ﺑﺎ ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺑﻨﺎﻳﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻜﻞﻫﺎی (7-6) و (7-7) اﺟـﺮا ﺷـﻮد. در اﻳـﻦ ﺣﺎﻟـﺖ رﻋﺎﻳﺖ ﻣﻮارد زﻳﺮ اﻟﺰامی اﺳﺖ:

1- ﻋﺮض ﻛﺮسی چینی زﻳﺮ دﻳﻮار ﻳﺎ ﻛﻼف افقی ﻧﺒﺎﻳﺪ از ﺿﺨﺎﻣﺖ دﻳﻮار ﻳﺎ ﻋﺮض ﻛﻼف اﻓﻘﻲ ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ 10 ﺳﺎنتی ﻣﺘﺮ ﻛﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ .

2- ﻋﺮض ﻛﺮسی چینی ﺑﺮ روی ﺑﺘﻦ ﻣﮕﺮ ﻳـﺎ ﺷـﻔﺘﻪ آﻫـﻚ ﺗﺴـﻄﻴﺢ، ﻧﺒﺎﻳـﺪ از ﻣﻘـﺎدﻳﺮ ﺟﺪول (7-1) ﻛﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.

3- ﻛﺮسی چینی ﺳﻨﮕﻲ ﻳﺎ آﺟﺮي را میﺗﻮان ﺑﻪ ﺻﻮرت ﭘﻠﻪای ﺑﺎ ﻧﺴـﺒﺖ 1 ﺑـﻪ 2 ﻳـﺎ ﻏﻴﺮ ﭘﻠﻪای ﺳﺎﺧﺖ.

4- ﻣﻴﺰان ﺑﻴﺮون زدگی ﻫﺮ ﭘﻠﻪ زﻳﺮﻳﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﻠﻪ روی آن ﻧﺒﺎﻳﺪ از ارﺗﻔﺎع ﭘﻠﻪ زﻳـﺮﻳﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.

5- ارﺗﻔﺎع ﺷﺎﻟﻮده ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺑﻨﺎیی (h) ﻧﺒﺎﻳﺪ ازﻣﻘﺎدﻳﺮ ﺟﺪول (7-1) ﻣﻨﻬﺎی ﻋﺮض ﻛـﻼف افقی ﻛﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮای ﻣﻘـﺪار ﻣﻘﺎوﻣـﺖ ﺑـﻴﻦ ﻣﻘـﺎدﻳﺮ ﺟـﺪول (7-1) میﺗـﻮان از درونﻳﺎبی خطی اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮد.

اﮔﺮ دﻳﻮار ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺑﻨﺎﻳﻲ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎً روي ﺷﺎﻟﻮده ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺑﻨﺎﻳﻲ (آﺟـﺮی ﻳـﺎ سنگی) ﻗـﺮار داده ﺷﻮد، ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻼف ﻗﺎﺋﻢ را ﺑﻪ ﻧﺤﻮ ﻣﻨﺎسبی ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮارد ﺷﻜﻞ (7-8) در داﺧﻞ ﻛﺮسی چینی ﻣﻬﺎر ﻛﺮد.

1- اﮔﺮ ﻛﻼف ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺘﻦآرﻣﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ ﺧﻢ ﻛﺮدن ﻣﻴﻠﮕﺮدﻫﺎي ﻃﻮلی در درون ﻛﺮسی چینی، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻜﻞ (7-8-الف)

2- اﮔﺮﻛﻼف ﻗﺎﺋﻢ ﻓﻮﻻدی ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ ﺟﻮش دادن ﻣﻴﻠﮕﺮدﻫﺎی [ ﺷﻜﻞ ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎي ﻛﻼف ﻗـﺎﺋﻢ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻜﻞ (7-8-ب)

3- اﮔﺮﻛﻼف ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻮبی ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ ﻣﺘﺼﻞ ﻛﺮدن ﻣﻔﺘﻮلﻫﺎی ﻓﻮﻻدی ﻳـﺎ ﻗﻄﻌـﻪ ﻫـﺎی ﭼـﻮبی، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻜﻞ (7-8-ج)

ﺑﻪ ﺟﺎی اﺳﺘﻔﺎده از ﻛﻼف افقی ﺑﺎ ﻛﺮسی چینی ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺑﻨﺎیی میﺗﻮان از ﺷﺎﻟﻮده ﺑﺘﻦآرﻣﻪ ﺑـﺎ رﻋﺎﻳﺖ ﺷﺮاﻳﻂ ﻣﻨﺪرج در ﺟﺪول (7-2) اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮد.

در اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ رﻋﺎﻳﺖ ﻣﻮارد زﻳﺮ اﻟﺰاﻣﻲ اﺳﺖ:

1- ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﺸﺨﺼﻪ ﺑﺘﻦ ﻣﻮرد اﺳـﺘﻔﺎده در ﺷـﺎﻟﻮده ﺑﺎﻳـﺪ ﺣﺪاﻗﻞ 20 ﻣﮕﺎﭘﺎﺳـﻜﺎل ﺑﺎﺷﺪ.

2- ﻣﻘﺎوﻣـﺖ ﺗﺴــﻠﻴﻢ ﻣﻴﻠﮕــﺮد ﻣــﻮرد اﺳــﺘﻔﺎده در ﺷــﺎﻟﻮده ﺑﺎﻳــﺪ ﺣﺪاﻗﻞ 240 ﻣﮕﺎﭘﺎﺳﻜﺎل ﺑﺎﺷﺪ.

3- ﻓﻮﻻد ﻋﺮضی ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﻴﺰان ﻓﻮﻻد خمشی در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد.

4- ﺑﺘﻦ ﻣﮕﺮ زﻳﺮ ﺷﺎﻟﻮده ﺑﺎ ﺿﺨﺎﻣﺖ10ﺳـﺎنتی ﻣﺘـﺮ ﺑﻴﺸـﺘﺮ از ﻋـﺮض ﺷـﺎﻟﻮده و ﺣﺪاﻗﻞ ﺿﺨﺎﻣﺖ 5 ﺗﺎ 10 ﺳـﺎنتی ﻣﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.