آیین نامه طراحی ساختمان ها در برابر زلزله : استاندارد 2800 (ویرایش چهارم) | 3-1 ﺣﺪود ﻛﺎرﺑﺮد

1-3-1 اﻳﻦ آﻳﻴﻦﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮای ﻃﺮح و اﺟﺮای ﺳـﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫـﺎی ﺑـﺘﻦ آرﻣـﻪ، ﻓـﻮﻻدی، ﭼـﻮبی و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎی ﺑﺎ ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺑﻨﺎیی ﺑﻪ ﻛﺎر می رود.

2-3-1 ﺳﺎزه ﻫﺎی زﻳﺮ ﻣﺸﻤﻮل اﻳﻦ آﻳﻴﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ:

ﺳﺎزه ﻫﺎی ﺧﺎص ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺪﻫﺎ، ﭘﻞ ﻫﺎ، اﺳـﻜﻠﻪ ﻫـﺎ و ﺳـﺎزه ﻫـﺎی درﻳـﺎیی و ﻧﻴﺮوﮔـﺎه ﻫـﺎی ﻫﺴﺘﻪ ای. در ﻃﺮح اﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺿﻮاﺑﻂ وﻳﮋه ای ﻛﻪ در آﻳﻴﻦ ﻧﺎﻣـﻪ ﻫـﺎی ﺧـﺎص آﻧﻬﺎ ﺗﻌﻴﻴﻦ می ﺷﻮد، رﻋﺎﻳﺖ ﮔﺮدد. در اﻳﻦ ﺿﻮاﺑﻂ وﻳﮋه، در ﻫﺮ ﺣﺎل ﺷﺘﺎب ﻣﺒﻨﺎی ﻃﺮح ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻛﻤﺘﺮ از ﻣﻘﺪار ﻣﻨﺪرج در اﻳﻦ آﻳﻴﻦﻧﺎﻣﻪ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد. در ﻣﻮاردی ﻛﻪ ﺑـﺮای اﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﺧﺎص ﻟﺮزه ﺧﻴﺰی ﺳـﺎﺧﺘﮕﺎه اﻧﺠـﺎم ﻣـی ﺷـﻮد، ﻧﺘﻴﺠـﻪ آﻧﻬـﺎ می ﺗﻮاﻧﺪ ﻣﻼک ﻋﻤﻞ ﻗﺮار ﮔﻴﺮد، ﻣﺸﺮوط ﺑﺮ آﻧﻜﻪ ﻣﻘﺎدﻳﺮ ﻃﻴﻒ ﻃﺮح وﻳـﮋه ﺳـﺎﺧﺘﮕﺎه از 80 درﺻﺪ ﻣﻘﺎدﻳﺮ ﻃﻴﻒ ﻃﺮح اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﻨﺪ (1-5-2)، ﺑـﺪون در ﻧﻈـﺮ ﮔـﺮﻓﺘﻦ ﺿﺮاﻳﺐ اﻫﻤﻴﺖ I و رﻓﺘﺎر Ru، ﻛﻤﺘﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ.

3-3-1 ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎی آﺟﺮی ﻣﺴﻠﺢ و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎی ﺑﻠﻮک ﺳﻴﻤﺎنی ﻣﺴﻠﺢ ﻛﻪ در آن ها از ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺑﻨﺎیی ﺑﺮای ﺗﺤﻤﻞ ﻓﺸﺎر و از ﻣﻴﻠﮕﺮدﻫـﺎی ﻓـﻮﻻدی ﺑـﺮای ﺗﺤﻤـﻞ ﻛﺸـﺶ اﺳـﺘﻔﺎده می ﺷﻮد، ﻣﺸﻤﻮل ﺿﻮاﺑﻂ و ﻣﻘﺮرات ﻓﺼﻞ ﺳﻮم اﻳﻦ آﻳﻴﻦ ﻧﺎﻣﻪ می ﺷـﻮﻧﺪ. ﻃﺮاحی اﻳـﻦﮔﻮﻧـﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎ ﺗﺎ زﻣﺎنی ﻛﻪ آﻳﻴﻦ ﻧﺎﻣﻪ وﻳﮋه ای در ﻣﻮرد آن ها ﺗـﺪوﻳﻦ ﻧﮕﺮدﻳـﺪه اﺳـﺖ، ﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﺮ اﺳﺎس یکی از آﻳﻴﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺑﻴﻦالمللی ﺑﺎﺷـﺪ، در ﻏﻴـﺮ اﻳﻨﺼـﻮرت ﺿـﻮاﺑﻂ کلی و ﻣﻘﺮرات ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎی ﺑﺎ ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺑﻨـﺎیی ﻛﻼﻓـﺪار، ﻣﻨـﺪرج در ﻓﺼـﻞ ﻫﻔـﺘﻢ اﻳـﻦ آﻳﻴﻦ ﻧﺎﻣﻪ، ﺑﺎﻳﺪ در ﻣﻮرد اﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎ ﻧﻴﺰ رﻋﺎﻳﺖ ﮔﺮدد.