آیین نامه طراحی ساختمان ها در برابر زلزله : استاندارد 2800 (ویرایش چهارم) | 4-1 ﻣﻼﺣﻈﺎت ﻣﻌﻤﺎری

1-4-1 ﺑﺮای ﺣﺬف و ﻳﺎ ﻛﺎﻫﺶ ﺧﺴﺎرت و ﺧﺮابی ﻧﺎشی از ﺿﺮﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎی ﻣﺠـﺎور ﺑـﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ، ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﭘﻴﺶبینی درز اﻧﻘﻄﺎع از ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺟﺪا ﺷـﺪه و ﻳـﺎ ﺑـﺎ ﻓﺎﺻـﻠﻪای ﺣﺪاﻗﻞ از ﻣﺮز ﻣﺸﺘﺮك ﺑﺎ زﻣﻴﻦﻫﺎی ﻣﺠﺎور ﺳـﺎﺧﺘﻪ ﺷـﻮﻧﺪ. ﺑـﺮای ﺗـﺄﻣﻴﻦ اﻳـﻦ ﻣﻨﻈـﻮر، در ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎی ﺑﺎ ﻫﺸﺖ ﻃﺒﻘﻪ و ﻛﻤﺘﺮ، ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ از ﻣﺮز زﻣﻴﻦ ﻣﺠﺎور ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮاﺑﺮ ﭘﻨﺞ ﻫﺰارم ارﺗﻔﺎع آن ﻃﺒﻘﻪ از روی ﺗﺮاز ﭘﺎﻳﻪ ﺑﺎﺷﺪ. در ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫـﺎی ﺑـﺎ ﺑﻴﺸـﺘﺮ از ﻫﺸـﺖ ﻃﺒﻘﻪ و ﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎی ﺑﺎ اﻫﻤﻴﺖ " خیلی زﻳﺎد " و " زﻳﺎد " ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﻌﺪاد ﻃﺒﻘـﻪ، ﻋـﺮض درز اﻧﻘﻄﺎع ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺿﺎﺑﻄﻪ ﺑﻨﺪ (6-5-3) ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﻮد. ﻓﺎﺻﻠﻪ درز اﻧﻘﻄﺎع را می ﺗﻮان ﺑﺎ ﻣﺼﺎﻟﺢ ﻛﻢ ﻣﻘﺎوﻣﺖ، ﻛﻪ در ﻫﻨﮕﺎم وﻗﻮع زﻟﺰﻟﻪ ﺑﺮ اﺛﺮ ﺑﺮﺧﻮرد دو ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻪ آﺳﺎنی ﺧﺮد می ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﻪ ﻧﺤﻮ ﻣﻨﺎسبی ﭘﺮ ﻧﻤﻮد ﺑﻪﻃﻮری ﻛﻪ ﭘـﺲ از زﻟﺰﻟـﻪ ﺑﻪ ﺳﺎدگی ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ ﻛﺮدن و بهسازی ﺑﺎﺷﺪ.

2-4-1 ﭘﻼن ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺣﺪ اﻣﻜﺎن ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﺳﺎده و ﻣﺘﻘﺎرن در دو اﻣﺘﺪاد ﻋﻤـﻮد ﺑـﺮ ﻫﻢ و ﺑﺪون ﭘﻴﺶآﻣﺪگی و ﭘﺲ رفتگی زﻳﺎد ﺑﺎﺷـﺪ و از اﻳﺠـﺎد ﺗﻐﻴﻴـﺮات ﻧﺎﻣﺘﻘـﺎرن ﭘـﻼن در ارﺗﻔﺎع ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻧﻴﺰ حتی اﻟﻤﻘﺪور اﺣﺘﺮاز ﺷﻮد.

3-4-1 از اﺣﺪاث ﻃﺮهﻫﺎی ﺑﺰرگﺗﺮ از 1/5 ﻣﺘﺮ حتی اﻟﻤﻘﺪور اﺣﺘﺮاز ﺷﻮد.

4-4-1 از اﻳﺠﺎد ﺑﺎزﺷﻮﻫﺎی ﺑﺰرگ و ﻣﺠﺎور ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ در دﻳﺎﻓﺮاﮔﻢﻫﺎی ﻛﻒﻫﺎ ﺧﻮدداری ﺷﻮد. از ﻗﺮار دادن اﺟﺰای ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنی، ﺗﺄﺳﻴﺴﺎتی و ﻳﺎ ﻛﺎﻻﻫﺎی ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﺮ روی ﻃﺮهﻫﺎ و ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻻﻏﺮ و دﻫﺎﻧﻪﻫﺎی ﺑﺰرگ حتی اﻟﻤﻘﺪور ﭘﺮﻫﻴﺰ ﮔﺮدد.

5-4-1 از قرار دادن اجزاي ساختمانی، تأسيساتی و يا كالاهای سنگين بر روی طره ها و عناصر لاغر و دهانه های بزرگ حتی المقدور پرهيز گردد .

6-4-1 ﺑﺎ ﺑﻪﻛﺎرﮔﻴﺮی ﻣﺼﺎﻟﺢ ﻏﻴﺮﺳﺎزه ای ﺳﺒﻚ ﺑﺮای ﻣﻮاردی از ﻗﺒﻴﻞ ﻛـﻒﺳـﺎزی، ﺳـﻘﻒ ﻛﺎذب، ﺗﻴﻐﻪﺑﻨﺪی، ﻧﻤﺎ و... وزن ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻪ ﺣﺪاﻗﻞ رﺳﺎﻧﺪه ﺷﻮد.

7-4-1 از اﻳﺠﺎد اﺧﺘﻼف ﺳﻄﺢ در ﻛﻒﻫﺎ ﺗﺎ ﺣﺪاﻣﻜﺎن ﺧﻮدداری ﺷﻮد.

8-4-1 از ﻛﺎﻫﺶ و اﻓﺰاﻳﺶ ﻣﺴﺎﺣﺖ زﻳﺮﺑﻨﺎی ﻃﺒﻘﺎت در ارﺗﻔﺎع، ﺑﻪﻃﻮریﻛﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮات ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻼﺣﻈﻪای در ﺟﺮم ﻃﺒﻘﺎت اﻳﺠﺎد ﺷﻮد، حتی اﻟﻤﻘﺪور ﭘﺮﻫﻴﺰ ﮔﺮدد.