مبحث نهم مقررات ملی ساختمان : طرح و اجرای ساختمان های بتن آرمه (1399) | ٩-١٧-٥ اتصالات اعضاى پيش ساخته

٩-١٧-٥-١ كليات

٩-١٧-٥-١-١ در اتصالات اعضاى پيش ساخته، انتقال نيروها از طريق ملات، كليد‌های برشى، اتكا، مهارها، اتصالات مکانیكی، آرماتورهاى فولادى، روكش‌هاى مسلح يا تركيبى از اين موارد مجاز مى باشد. طراحى اتصالات در اعضاى بتنى پيش ساخته بايد بر اساس آيين نامه‌هاى معتبر مرتبط انجام گیرد. علاوه بر آن ضوابط کلی بند‌های زير نيز بايد مورد توجه قرار گیرند.

٩-١٧-٥-١-٢ كفايت اتصالات بايد با تحليل يا آزمايش مشخص شود.

٩-١٧-٥-١-٣ استفاده از اتصالاتى كه فقط متكى به اصطكاك ناشى از بارهاى ثقلى هستند، مجاز نمى باشد.

٩-١٧-٥-١-4 اتصالات ومناطقى از اعضا در مجاورت اتصالات بايد جهت مقاومت در برابر تلاش‌هاى مختلف طراحى شوند؛ وبتوانند تغيير شكل‌هاى ناشى از تمام بارها در سيستم سازاى پيش ساخته را تحمل نمايند.

٩-١٧-٥-١-٥ در طرح اتصالات بايد تاثيرات سازه‌اى قيدى ناشى از تغييرات حجمى را در نظر گرفت.

٩-١٧-٥-١-6 در طرح اتصالات بايد تاثيرات روادارى‌هاى مشخص شده براى ساخت ونصب اعضاى پيش ساخته در نظر گرفته شوند.

٩-١٧-٥-١-٧ در طرح اتصالاتى كه از چندين جزء تشكيل شده‌اند، بايد اختلافات در سختى، مقاومت و شكل پذيری كليه‌ى اجزا را در نظر گرفت.

٩-١٧-٥-١-٨ بندهاى يكپارچه كننده بايد در راستاهاى قائم، طولى وعرضى ودر پيرامون سازه طبق بند ٩-١٧-٥-4 يا ٩-١٧-٥-٥ تأمين شوند.

٩-١٧-٥-٢ مقاومت مورد نياز

٩-١٧-٥-٢-١ مقاومت مورد نياز اتصالات ومناطق مجاور اتصالات بايد طبق تركيب‌هاى بار بخش ٩-٧-٢ محاسبه شود.

٩-١٧-٥-٢-٢ مقاومت مورد نياز اتصالات ومناطق مجاور اتصالات بايد طبق روش‌هاى تحليل فصل ٩-۶ محاسبه شود.

٩-١٧-٥-٢-٣ در اتصالات اتكايى، Nuc از (الف) يا (ب) محاسبه مى شود؛ ولى نيازى نيست از Nuc.max بيش‌تر باشد. Nuc.max حداكثر نيروى مقيد كننده است كه از طريق مسير انتقال نيروى اتصال اتكائى انتقال مى يابد. اين نيرو بايد با ضريب تركيب بار زنده به همراه ديگر اثرات بارهاى ضريبدار محاسبه گردد.

الف - براى اتصالات بدون بالشتک اتكايى، Nuc همزمان با Vu با استفاده از ضرايب تركيب بار مطابق بخش ٧-٣-٣ محاسبه مى شود. نيروى مقيد كننده به صورت بار زنده فرض مى شود.

ب- براى اتصالات داراى بالشتك اتكايى، Nuc به ميزان ٢٠ درصد نيروى عكس العمل قائم بارهاى دائمى، و با ضريب بار 1/6 در نظر گرفته مى شود.

٩-١٧-٥-٢-4 درصورتى كه ضريب اصطكاك مصالح بالشتك اتكايى توسط آزمايش مشخص شده باشد، Nuc.max را مى توان از حاصل ضرب ضريب اصطكاک در نيروى عكس العمل قائم بارهاى دائمى ، و با ضريب بار 1/6 محاسبه نمود.

٩-١٧-٥-٣ مقاومت طراحى

٩-١٧-٥-٣-١ براى همه‌ى تركيب بارها، مقاومت طراحى اتصالات اعضاى پيش ساخته بايد رابطه‌ى (٩-١-١) به صورت Sn ≥ U را برآورده كند. ضريب كاهش مقاومت Φ مطابق بخش ٩-٧-٣ تعيين مى شود.

٩-١٧-٨-٣-٢ در سطوح تماس بين اعضا و تکیه‌گاه آنها، و يا بين يك عضو و تکیه‌گاه آن به وسيله‌ى يك عضو تكيه گاه‌هاى واسطه، مقاومت اتكايى اسمى براى سطوح بتنى، Bn ، بايد مطابق بخش ٩-٨-٨ محاسبه شود. Bn بايد كم تر از مقاومت اتكايى اسمى بتن براى سطح عضو يا تکیه‌گاه آنها باشد؛ ونبايد از مقاومت عضو تكيه گاه‌هاى واسطه در صورت وجود فراتر رود.

٩-١٧-٥-٣-٣ اگر بارگذارى اصلى وارده برش بوده وانتقال برش دريك صفحه رخ مى دهد، Vn را مى توان مطابق ضوابط برش-اصطكاك مطابق بخش ٩-٨-٨ محاسبه نمود.

٩-١٧-٥-4 حداقل الزامات مقاومت اتصال و بند يكپارچگی

٩-١٧-٥-4-١ به غير از مواردى كه بايد شرايط بند ٩-١٧-٥-٥ را رعايت نمود، بندهاى یکپارچگی طولى و عرضى بايد اعضاى پيش ساخته را به سيستم مقاوم در برابر نيروهاى جانبى متصل كنند؛ وبندهاى يكپارچگى قائم بايد طبق بند ٩-١٧-٥-4-٣ فراهم شوند تا كف هاى مجاور را به یک دیگر و به بام متصل نمايند.

٩-١٧-5-۴-٢ در مواردی کە دیافراگم‌ های كف ها يا بام از اعضاى پيش ساخته تشكيل شده‌اند، اتصالات بین دیافراگم ها و اعضایی كه به طور جانبی به دیافراگم تكيه دارند، نبايد داراى مقاومت كششى كمتر از 4/4 كيلو نيوتن در هر متر طول باشند.

٩-١٧-۴-۵-٣ در درز‌های افقی بين تمامى اعضاى سازه‌اى پيش ساختهى قائم (به جز نما)، بايد بندهاى قائم يكيارچگى فراهم شوند. اين بندها بايد شرايط (الف) و (ب) را داشته باشند:

الف- اتصالات بین ستون‌های پیش ساخته با یک دیگر باید دارای بند‌های یکپارچگی قائم با مقاومت كششى اسمى حداقل برابر با 1.4Ag نيوتن باشند؛ كه Ag سطح مقطع ناخالص ستون است. برای ستون هاى با سطح مقطع بزرگتر از مقدار مورد نياز بر اساس بارگذارى، استفاده از يك سطح مقطع مؤثر كاهش يافته براساس سطح مقطع مورد نياز كه در هر حال از نصف سطح مقطع ناخالص ستون كمتر نباشد، مجاز مى باشد.

ب- اتصالات بین قطعات دیوار‌های پیش ساخته باید دارای حداقل دو بند یکپارچگی قائم با مقاومت كششى اسمى حداقل 44 كيلو نيوتن درهر بند باشند.

5-5-17-9 الزامات بند‌های یکپارچگی برای سازە‌های ديوار باربر از بتن پيش ساخته با ارتفاع سه طبقه و بيش‌تر

٩-١٧-5-5-١ بند‌های یکپارچگى در سيستمهاى كف و بام بايد موارد (الف) تا (ج) زير را برآورده كنند (به شكل ٩-١٧-4 توجه شود):

الف- لازم است بندهاى يكبارچگى طولى وعرضى با مقاومت كششى اسمى حداقل ٢٢ كيلو نيوتن در هر متر عرض يا طول سيستم‌هاى كف وبام تعبيه شوئد.

ب- بند‌های یک پارچگی طولی و عرضى بايد در تكيه گاه‌هاى ديوارهاى داخلى، و بين سيستم كف و يا بام وديوارهاى خارجى تأمين شوند.

پ- بند‌های یکپارچگی طولى و عرضى بايد در داخل صفحه يا حداكثر تا فاصله‌ى ۶٠٠ ميلى متر از صفحه‌ى سيستم كف يا بام قرار گیرند.

ت- بند‌های یکپارچگی طولی باید به موازات دهانه‌‌های دال کف یا بام قرار گیرند؛ و فاصلەی مركز تا مركز آنها نبايد بيش‌تراز ٣ متر باشد. شرايط لازم براى انتقال نيرو در اطراف بازشوها بايد فراهم گردند.

ث- بند‌های یکپارچگی عرضی باید عمود بر دهانه‌‌های دال کف یا بام قرار گیرند و فاصله‌ی آنها نباید بیشتر از فاصله‌ى ديوارهاى باربر باشد.

ج- بند‌های یکپارچگی پیرامون كف یا بام، در محدوده‌ى 1/2 متر از لبه، بايد مقاومت كششى اسمى حداقل 71 کیلونیوتن داشته باشند.

٩-١٧-٥-٥-٢ در بندهاى يكپارچگى قائم بايد موارد (الف) تا (پ) رعايت شوند:

الف - بندهاى يكپارچگى بايد در تمام قطعات ديوار قرار داده شده ودر سراسر ارتفاع ساختمان پيوسته باشند.

ب - بند‌های یکپارچگى بايد مقاومت كششى اسمى حداقل 44KN در هر متر طول افقى ديوار را تأمين كنند.

پ - حداقل دو بند یکپارچگی بايد در هر چشمه ى ديوار تأمين شوند.

٩-١٧-٥-۶ حداقل ابعاد در اتصالات اتكايى

٩-١٧-٥-6-١ ابعاد اتصالات اتكايى بايد ضوابط بند ٩-١٧-٥ -6- ٢ و٩-١٧-٥ -6- ٣ ر١ برآورده کنند؛ مگر آن که تحلیل یا آزمایش نشان دهد که ابعاد كوچکتر در عمل كرد آنها اختلالى ايجاد نمى كند. شكل ٩-١٧-۵ حداقل ابعاد در اتصالات اتكايى رانشان مى دهد.

٩-١٧-5-۶-٢ در دال‌ها و تيرها، يا اعضاى داراى ماهيچه بشت بند، حداقل ابعاد طراحى از بر تكیه گاه تا انتهاى عضو پيش ساخته در راستاى دهانه، با لحاظ روادارى‌ هاى مشخص شده، بايد مطابق با جدول ٩-١٧-٢ باشد.

٩-١٧-5-٢-٣ بالشتک هاى اتكايى در مجاورت وجوه تقويت نشده، بايد به فاصله حداقل ١٣ ميلى متر، و يا به اندازه بعد پخ (در صورت وجود) از بر تكيه گاه و انتهاى عضو پيش ساخته عقب تر باشند.