مبحث پانزدهم مقررات ملی ساختمان : آسانسورها و پلکان برقی (1392) | 1-2-15 الزامات اوليه انتخاب آسانسور

1-1-2-15 طراح (معمار طراح) باید تعداد، ظرفيت و نوع (مسافربر، باربر و...) آسانسورهای ساختمان را در مراحل اوليه طراحی، تعيين و آنها را بر اساس اطلاعات به دست آمده و مقررات این مبحث جانمایی کند. پيش بينی تمهيدات لازم متناسب با شرایط اقليمی به عهده طراح می باشد. 

2-1-2-15 در ساختمان های با طول مسير قائم حرکت بيش از 7 متر از کف ورودي اصلی (معمولا بيش از سه طبقه)، تعبيه آسانسور الزامی می باشد (شکل 1 پيوست 3).  

تبصره: در ساختمان های غيرمسکونی طول مسير قائم حرکت از کف پایين ترین طبقه تا کف بالاترین طبقه محاسبه می شود (شکل 2 پيوست 3). 

3-1-2-15 در ساختمان های 8 طبقه یا ساختمان های با طول مسير حرکت 28 متر و بيشتر از کف ورودی اصلی، باید حداقل دو دستگاه آسانسور پيش بينی گردد، حتی اگر از نظر محاسبات تعداد و ظرفيت، یک دستگاه آسانسور کفایت نماید. 

4-1-2-15 در کليه ساختمان های با طول مسير حرکت بيش از 21 متر از کف ورودی اصلی، لازم است حداقل یک دستگاه آسانسور مناسب حمل بيمار (برانکارد بر) تعبيه شود. این آسانسور باید با یک علامت مخصوص قابل رؤیت مشخص شده و به کليه طبقات سرویس دهد. 

5-1-2-15 در ساختمان هایی که وجود آسانسور الزامی می باشد، باید حداقل یکی از آسانسورها قابليت حمل صندلی چرخدار را دارا باشد. 

6-1-2-15 در ساختمان بيمارستان های بيش از یک طبقه، وجود حداقل یک دستگاه آسانسور تخت بر اجباری است. در صورتی که سطح شيبدار مناسب وجود داشته باشد این الزام وجود ندارد. 

7-1-2-15 در ساختمان های دسته چهارم و مکان های نگهداری سالمندان و معلولان بيش از یک طبقه، تعبيه حداقل یک دستگاه آسانسور برانکارد بر الزامی است، مگر اینکه سطح شيبدار مناسبی وجود داشته باشد. 

8-1-2-15 در ساختمان های دسته سوم که مشمول مقررات بند (15-2-1-2) نمی باشند، وجود حداقل یک دستگاه آسانسور با قابليت حمل صندلی چرخدار الزامی است. در صورتیکه سطح شيبدار مناسب برای تردد صندلی چرخدار در کليه طبقات وجود داشته باشد، این الزام وجود ندارد. 

9-1-2-15 آسانسورهایی که قابليت حمل صندلی چرخدار را دارند باید دارای الزامات زیر باشند: 

-  حداقل ابعاد کابين 1100x1400 ميلی متر باشد؛ 

-  حداقل عرض بازشو در کابين، 800 ميلی متر باشد؛       

-  مجهز به سيستم تراز طبقه مجدد باشد؛ و 

-  مجهز به دکمه باز ماندن در کابين برای مدت طولانی تر از زمان عادی بسته شدن در باشد. 

10-1-2-15 آسانسورهایی که قابليت حمل بيمار (برانکارد بر) را دارند باید دارای الزامات زیر باشند: 

-  حداقل ابعاد کابين 1100x2100 ميلی متر باشد؛ 

-  حداقل عرض بازشو در کابين 900 ميلی متر باشد؛  

-  مجهز به سيستم تراز طبقه مجدد باشد؛ و 

-  مجهز به دکمه باز ماندن در کابين براي مدت طولانی تر از زمان عادي بسته شدن در باشد. 

11-1-2-15 آسانسورهایی که قابليت حمل تخت بيمار (تخت بر) را دارند باید داراي الزامات زیر باشند: 

- حداقل ابعاد کابين 1400x2400 ميلی متر باشد؛ 

- حداقل عرض و حداقل ارتفاع بازشو در کابين به ترتيب 1300 و 2100 ميلی متر باشد؛  

- مجهز به سيستم کنترل سرعت ولتاژ و فرکانس متغير باشد؛  

- مجهز به سيستم تراز طبقه مجدد باشد؛ 

- مجهز به دکمه باز ماندن در کابين براي مدت طولانی تر از زمان عادي بسته شدن در باشد؛  

- مجهز به کليد مخصوصی باشد که آسانسور را در اختيار کاربران  آموزش دیده قرار دهد؛ و 

- مجهز به سيستم برق اضطراری باشد به گونه ای که هنگام قطع برق، آسانسور را به نزدیکترین طبقه هدایت نماید. 

12-1-2-15 در محاسبات ترافيک، علاوه بر کميت، کيفيت سرویس نيز باید مد نظر قرار گيرد، به نحوي که حرکت آسانسور از طبقه ورودی اصلی به طور متوسط در هر 100 ثانيه، یک بار صورت گيرد.