مبحث پانزدهم مقررات ملی ساختمان : آسانسورها و پلکان برقی (1392) | 3-2-15 ویژگی آسانسورهای مورد استفاده افراد ناتوان جسمی

در آسانسورهایی که احتمال جابه جایی افراد ناتوان جسمی بيشتر است، ( ساختمان های دسته دوم، سوم و چهارم)، علاوه بر رعایت کليه ضوابط آسانسورها باید ضوابط و مقررات زیر نيز رعایت گردد: 

1-3-2-15 عرض در طبقات حداقل باید 800 ميلی متر باشد، ولی توصيه می شود در طبقات برای این نوع آسانسور، از نوع اتوماتيک و با عرض 900 ميلی متر انتخاب شود. 

2-3-2-15 مسير دسترسی به در آسانسور مخصوصا ورودی اصلی باید بدون مانع یا شيب تند باشد. 

3-3-2-15 حداقل عرض کابين در ساختمان های عمومی 1100 ميلی متر و حداقل عمق 1400 ميلی متر باشد. 

4-3-2-15 حداقل یک دستگيره روی یک دیواره کابين در ارتفاع 900 ميلی متر نصب شود، سطح مقطع این دستگيره بين 30 تا 45 ميلی متر با شعاع انحنای 10 ميلی متر و فاصله آن از دیوار کابين حداقل 35 ميلی متر باشد. 

5-3-2-15 در صورتی که نياز به تعبيه صندلی تاشو برای نشستن افراد ناتوان در داخل کابين باشد نشيمن این صندلی باید حداقل 300 ميلی متر عمق و 400 ميلی متر عرض داشته باشد و در ارتفاع 500 ميلی متری از کف کابين نصب شود و حداقل 100 کيلوگرم بار را تحمل نماید. 

6-3-2-15 حداکثر رواداری توقف در تراز طبقه 10± ميلی متر باشد. 

7-3-2-15 زمان باز ماندن در، متناسب با نوع کاربری توسط افراد ناتوان، از 2 تا 20 ثانيه قابل تنظيم باشد. 

8-3-2-15 در آسانسورهای تکی لازم است کنار در آسانسور حداقل یک شستی احضار و در آسانسورهای گروهی که روبروی هم هستند در هر دیوار تعبيه گردد.  

9-3-2-15 لازم است رسيدن آسانسور به طبقه مورد نظر و شروع باز شدن در طبقه با صدای زنگی که شدت صوتی آن قابل تنظيم از 35 تا 65 دسی بل باشد، اعلام گردد. 

10-3-2-15 علاوه بر وجود نشان دهنده جهت حرکت آسانسور در داخل کابين، باید جهت حرکت به صورت علائم صوتی نيز مشخص شود. بدین منظور سيگنال های صوتی منقطع تکی برای نشان دادن جهت حرکت به سمت بالا و دوتایی برای نشان دادن جهت حرکت به سمت پایين در داخل کابين پخش شود.