آیین نامه طراحی ساختمان ها در برابر زلزله : استاندارد 2800 (ویرایش چهارم) | 11-3 ﻛﻨﺘﺮل ﺳﺎزه ﺑﺮای ﺑﺎر زﻟﺰﻟﻪ ﺳﻄﺢ بهره برداری

1-11-3 ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎی « ﺑﺎ اﻫﻤﻴﺖ خیلی زﻳﺎد و زﻳﺎد»  و ﻳﺎ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ از 50 ﻣﺘﺮ و ﻳـﺎ ﺑﻴﺸـﺘﺮ از 15 ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮای زﻟﺰﻟﻪ ﺳﻄﺢ بهره برداری ﻛﻨﺘﺮل ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﻪﻃﻮری ﻛﻪ، ﻣﻄـﺎﺑﻖ ﺗﻌﺮﻳـﻒ ﺑﻨﺪ (2-1-1)، ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ بهره برداری ﺧﻮد را در زﻣﺎن وﻗﻮع زﻟﺰﻟـﻪ ﺣﻔـﻆ ﻧﻤﺎﻳﻨـﺪ. ﺑـﺮای اﻳـﻦ ﻣﻨﻈﻮر ﻣﺸﺨﺼﺎت ﺳﺎزه اﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺗﺤـﺖ اﺛـﺮ ﺗﺮﻛﻴـﺐ ﺑﺎرﻫـﺎ در ﺳﻄﺢ بهره برداری، ﺑﺪون اﻋﻤﺎل ﺿﺮﻳﺐ ﺑﺎر، اﻟﺰاﻣﺎت زﻳﺮ را ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ:

اﻟﻒ- در ﺳﺎزهﻫﺎی ﻓﻮﻻدی ﺗﻨﺶﻫﺎی اﻳﺠﺎد ﺷﺪه در اﻋﻀﺎ از ﺣﺪ رﻓﺘﺎر ارﺗﺠﺎعی اﻋﻀﺎ ﺗﺠـﺎوز ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺮای ﻛﻨﺘﺮل اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع در ﻃﺮاحی ﺑﻪ روش ﺗﻨﺶ ﻣﺠﺎز، ﺗﻨﺶﻫﺎی اﻳﺠﺎد ﺷـﺪه در اﻋﻀﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ از 1/7 ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﻘﺎدﻳﺮ ﺗﻨﺶ ﻣﺠﺎز ﻋﺎدی ﺗﺠﺎوز ﻧﻤﺎﻳﺪ. در اﻳﻦ ﺣﺎﻟـﺖ ﻧﺒﺎﻳـﺪ اﻓـﺰاﻳﺶ ﻣﺠﺪد 33% در ﺗﻨﺶﻫﺎی ﻣﺠـﺎز ﺻـﻮرت ﮔﻴـﺮد. در ﻃﺮاحی ﺑـﻪ روش ﺣـﺪی ﺗـﻼش ﻫـﺎی اﻳﺠﺎد ﺷﺪه در اﻋﻀﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ از ﻣﻘﺎوﻣـﺖ ﻧﻬـﺎیی اسمی اﻋﻀـﺎ، ﺑـﺪون اﻋﻤـﺎل ﺿـﺮاﻳﺐ ﻛـﺎﻫﺶ ﻣﻘﺎوﻣﺖ، ﺗﺠﺎوز ﻧﻤﺎﻳﺪ. 

ب- در ﺳﺎزهﻫﺎی ﺑﺘﻦ آرﻣﻪ ﺗﻼش ﻫﺎی اﻳﺠﺎد ﺷﺪه در اﻋﻀﺎء، ﺑﺪون اﻋﻤﺎل ﺿـﺮاﻳﺐ ﻛـﺎﻫﺶ ﻣﻘﺎوﻣﺖ، از ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻧﻬﺎیی اسمی آن ها ﺗﺠﺎوز ﻧﻜﻨﺪ.

ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻜﺎنﻫﺎی نسبی ارﺗﺠﺎعی بهره برداری ﻃﺒﻘﺎت ﻣﺤﺪودﻳﺖ ﺑﻨﺪ (3-5-4) را رﻋﺎﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

2-11-3 در زﻟﺰﻟﻪ ﺳﻄﺢ ﺑﻬﺮه ﺑﺮداری " ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻜﺎن ﺟﺎنبی نسبی بهره برداری " ﻛـﻪ از ﺗﺤﻠﻴـﻞ خطی ﺳﺎزه ﺗﺤﺖ اﺛﺮ ﻧﻴﺮوی زﻟﺰﻟﻪ ﻣﺬﻛﻮر ﺑﻪ دﺳﺖ می آﻳﺪ، ﻧﺒﺎﻳـﺪ از 0/005 ارﺗﻔـﺎع آن ﻃﺒﻘـﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ. اﻳﻦ ﻣﺤﺪودﻳﺖ را در ﻣﻮاردی ﻛﻪ ﻧﻮع و ﻧﺤﻮه ﺑﻪ ﻛﺎرﮔﻴﺮی ﻣﺼﺎﻟﺢ و ﺳﻴﺴﺘﻢ اﺗﺼﺎل ﻗﻄﻌﺎت ﻏﻴﺮ ﺳﺎزه ای ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ای ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻗﻄﻌﺎت ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻜﺎن ﺟﺎنبی ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺑﺪون ﺧﺴﺎرات ﻋﻤﺪه، ﺑﺮ ﺟﺎ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ می ﺗﻮان ﺗﺎ 0/008 ارﺗﻔﺎع ﻃﺒﻘﻪ اﻓﺰاﻳﺶ داد.

3-11-3 ﻣﺸﺨﺼﺎت ﺣﺮﻛﺖ زﻣﻴﻦ در زﻟﺰﻟﻪ ﺳﻄﺢ بهره برداری ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺸﺎﺑﻪ زﻟﺰﻟﻪ ﻃﺮح، ﺑﻨـﺪ (3-3)، در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد، ﺑﺎ اﻳﻦ ﺗﻔﺎوت ﻛﻪ ﺷﺘﺎب ﻣﺒﻨﺎي ﻃﺮح A در آن ﺑـﻪ یک ﺷﺸـﻢ ﻣﻘﺪار ﺧﻮد ﻛﺎﻫﺶ داده ﺷﻮد. در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺿﺮﻳﺐ رﻓﺘﺎر R در ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻧﻴـﺮوی ﺟـﺎنبی زﻟﺰﻟـﻪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎ یک ﻣﻨﻈﻮر میﮔﺮدد. ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ در روش ﺗﺤﻠﻴﻞ اﺳﺘﺎتیکی ﻣﻌﺎدل ﻣﻘـﺪار ﺑـﺮش ﭘﺎﻳﻪ در اﻳﻦ ﺳﻄﺢ از راﺑﻄﻪ (16-3) ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ می ﺷﻮد.

پارامترهای W , I , B , A تعاریف معمول بند (3-3-1) را دارند .