مبحث نهم مقررات ملی ساختمان : طرح و اجرای ساختمان های بتن آرمه (1399) | ٩-پ١-۵ الزامات دوام بتن برای شرایط مجاورت با آب دريا

٩-پ١-٥-١ شدت مجاورت با آب دريا بسته به شرايط زير مى تواند مختلف باشد:

الف- بتن در معرض چرخه‌‌های تر و خشک شدن و یا يخ زدن و آب شدن، در ناحيه ى جزر ومد و یا در ناحیه‌ی پاشش قرار مى گيرد. در اين حالت سازه در آسيب پذيرترين وضعيت قرار داشته و باید تدابیر مناسب برای جلو گیری از هوا زدگی، حملەی سولفاتی، خوردگی آرماتور و فرسايش نيز به عمل آيند.

ب- بتن در استغراق کامل یا جزئی قرار میگیرد. در حالت استغراق کامل، خطر یخ زدگی بر خلاف اشباع بودن بتن كمتر شده، وهمچنين احتمال خوردگى به دليل عدم دسترسى اكسيزن كاهش مییابد.

پ- بتن واقع در قسمت‌‌های بالاتر از ناحیەی پاشش و بالاتر از جزر و مد، به دليل عدم تر شدن در معرض خرابى كمتر قرار مى گيرد.

٩-پ١-٥-٢ با افزايش ميزان C3A در سيمان، مقاومت در برابر نفوذ يون هاى كلريد افزايش مى يابد؛ اما مقاومت در برابر حملهى سولفاتى كاهش مى يابد. بنابراين در محيط آب دريا با غلظت زياد يون هاى كلريد وسولفات، استفاده از سيمان با مقدار C3A بين ۶ درصد تا ١٠ درصد توصيه مى گردد.

٩-پ١-٥-٣ در محيط هاى دريايى، مى توان به جاى سيمان هاى توصيه شله در بند ٩-پ١-٥-٢، از ساير سيمانها به همراه مقادير قابل قبول از مواد جايگزين سيمان مناسب استفاده کرد.

٩-پ١-۵-4 علاوه بر حمله ی سولفاتى بيرونى كه در آن يون هاى سولفات از محيط خارج وارد بتن شده و موجب خرابی میشوند، نوع خاصی از حمله ی سولفاتى داخلى وجود دارد كه به دليل انبساط ناشی از تشکیل اترینگایت در بتن سخت شده جوان میباشد. این پدیدە بە تشکیل تاخیری اترینكايت موسوم است. به منظور جلوگيرى از وقوع اين نوع خرابى، كنترل ميزان سولفات موجود در مخلوط بتن اوليه (ناشى از مواد سيمانى، سنك دانه، آب وافزودنی ها) ونيز عدم عمل آورى حرارتی بتن در دماهاى بالاى ٧٠ درجه ى سلسيوس ضرورى است.