مبحث نهم مقررات ملی ساختمان : طرح و اجرای ساختمان های بتن آرمه (1399) | ٩-١١-٣ مقاومت مورد نياز

٩-١١-٣-١ مقاومت مورد نياز در هر مقطع بر اساس لنگرخمشى، نيروى برشى، نيروى محورى (در صورت لزوم) ولنگرپیچشى با ضريب در آن مقطع تعيين مى شود.

٩-١١-٣-٢ در قطعاتی که با تکیه‌گاه‌‌های خود به صورت یک پارچه بتن ريزى مى‌شوند، لنگر خمشی، نیروی برشی و لنگر پیچشی در مقاطع روى تكيه گاه را مى توان بر اساس تلاش مورد نظر در بر  تکیه‌گاه در نظر گرفت.

٩-١١-٣-٣ حداكثر نيروى برشى نهايى، Vu ، در  تکیه‌گاه را براى تمام مقاطعى كه در محدودەی بر داخلی تکیہ گاہ تا محل مقطع حرانی قرار دارند، میتوان برای برش  Vu در فاصلەی d از بر تكيه گاه طراحى نمود؛ به شرط آن كه:

الف - عكس العمل تكيه گاه‌هاى در جهت برش اعمال شده در نواحى انتهايى عضو ايجاد فشار كند.

ب - بارها در سطح بالايى عضو و يا نزديك به آن اعمال شوند.

پ - هیچ بار متمرکزی در محدودەی بر داخلى  تکیه‌گاه تا فاصله ى d از بر  تکیه‌گاه اعمال نشود.

٩-١١-٣-4  در صورت عدم استفاده از تحليل دقيق تر، ميتوان لنگر پیچشی نهايى ناشى از اثر دال‌ها روی تیر‌های باربر را با يک توزيع خطى يکنواخت، جایگزين نمود.

٩-١١-٣-5 تمام مقاطعى را كه در فاصله‌ى كم تر از d از بر داخلى  تکیه‌گاه قرار دارند، مى توان برای لنگر پیچشی Tu  در فاصله‌ى d از بر داخلی تكیه گاه طراحى نمود؛ به شرط آن كه در اين فاصله هيج لنگر پیچشى متمركزى موجود نباشد.

٩-١١-٣-۶ در مواردی كه امكان كاهش لنگر پیچشى در ائر باز توزيع نيروهاى داخلى در عضوى از يك سازه ى نامعين وجود داشته باشد (پیچش همسازى)، اجازه داده مى شود حداكثر لنگر پیچشی نهايى بر اساس بند ٩-٨-6-١-4 به  ΦTcr كاهش داده شود. در اين حالت لازم است اثرات لنگرها و برش‌هاى تعديل يافته ى عضو در ساير اعضاى مجاور، با استفاده از رابطه‌ى تعادل، محاسبه شده ودر طراحى به كار گرفته شوند. لنگر پیچشی ترک خوردگى، Tcr، بر اساس بند ٩-٨-6-٢-٢ محاسبه مى شود.